آرایش جان

در روزهای آخر اسفند،

کوچ بنفشه‌های مهاجر،

زیباست.

در نیمروز روشن اسفند،

وقتی بنفشه ها را، از سایه های سرد،

در اطلس شمیم بهاران،

با خاک و ریشه
 

                - میهن سیارشان –

از جعبه های کوچک و چوبی،

در گوشه‌ی خیابان می‌آورند

جوی هزار زمزمه در من

می‌جوشد:

ای کاش...

ای کاش آدمی وطنش را

مثل بنفشه ها

(در جعبه های خاک)

یک روز می توانست،

همراه خویشتن ببرد هر کجا که خواست
 

             در روشنای باران، در آفتاب پاک!